تبلیغات
تجهیزات نظامی - کهکشان راه شیری
سه شنبه 15 تیر 1389

کهکشان راه شیری

   نوشته شده توسط: BEHNAM CIA    

هنگامی که در شب  به آسمان نگاه می کنیم نواری شیری رنگ که بسیار طولانی و عریض است را می بینیم.این راه شیری یا آکاش گانگا است.با کمک تلسکوپ های قدرتمند,مشاهده شده که راه شیری دارای تعداد بیشماری ستاره,گرد وغبار و گاز است.رنگ شیری آن به خاطر وجود انبوه ستارگان است.منظومه شمسی نیز به این کهکشان تعلق دارد.میلیون ها کهکشان نظیر کهکشان راه شیری در آسمان وجود دارد.

http://www.rain.org/campinternet/astronomy/img/milky_way.jpg

ستاره های هسته راه شیری کاربن و اکسیژن بیرون می دهند.

 

کشف کاربن و اکسیژن بر روی ذرات در اطراف ستاره های مرکز کهکشان راه شیری به معنی این است که ستار ها در این اواخر متحمل یک نوع آشفتگی شده اند. این امر در واقع نشان می دهد که ستاره ها چگونه عناصر سنگین مانند اکسیژن، کاربن و آهن را به فضا پخش نموده و در نتیجه راه را برای پیدایش حیات هموار می سازند.

دانشمندان از مدتها انتظار یافتن ستاره های پر کاربن را در کهکشان ما داشتند، زیرا همه میدانیم که مقدار زیاد کاربن باید در داخل این گونه ستاره ها تولید شود. اما قبلأ در داخل ابر گاز های اطراف ستاره ها کاربن دیده نشده بود.

بر اساس یافته های دانشمندان انتشار کاربن به علت این است که ستاره های متوسط پر از کاربن تا آخرین لحظات زندگی کاربن را در داخل خود نگه میدارند و تنها در آخرین نفس ها آن را به بیرون منتشر می کنند.

یک تیم تحقیقاتی تحت ریاست ببروفسکی با استفاده از تلسکوپ فضایی سپیتزر هر ستاره و ابر ذرات و غبار اطراف آنها را که بنام سحابی سیاره ای نامیده می شوند رصد نمودند. آنها نور منتشر شده از این ستاره ها و ابر اطراف آنها را اندازه گیری نمودند و توانستند کاربن دای اکساید ترکیب شده در این ابر ها را بر اساس طول موج های نور منتشر شده از ستاره ها مشخص کنند. این تیم با نگریستن به محلی بنام "برآمدگی کهکشانی" در کهکشان راه شیری 26 ستاره و سحابی سیاره ای آنها را رصد نمودند و در نتیجه 21 نشانه از وجود کاربن دای اکساید را در میان آنها یافتند.

 

دانشمندان در اطراف این ستاره ها تنها کاربن دای اکساید نه بلکه در 21 ابر اکسیژن هم یافتند که این خود مخلوطی از ترکیبات حیران کننده در گرد و غبار فضایی می باشد. به نظر آنها این انتشار یک نوع ضربان حرارتی یا موجی از لایه های گاز حاوی عناصر مختلط مانند کاربن و اکسیژن است که ستاره ها با فشار بالا به ابر اطراف خود پخش می کنند.

تصویر سحابی چشم گربه. پژوهشگران در سحابی سیاره ای اطراف ستاره های مرکز کهکشان راه شیری کاربن و اکسیژن یافته اند.

 

یافتن کاربن و اکسیژن در ابر گرد و غبار اطراف ستاره ها نشانه تغییرات تازه کیمیایی (شیمی) در میان ستاره های این محل می باشد.

ستاره ها در مرکز کهکشان راه شیری بسیار پیر و  "سر شار از فلز" و دیگر عناصر سنگین می باشند. از نظر ترکیبات کیمیاوی این ستاره ها در مقایسه با ستاره های که در صفحه و یا دور تر از مرکز یافت شده اند، از هم متفاوت می باشند.

با مطالعه ساختار کیمیاوی ستاره ها، دانمشندان می فهمند که زمین ما و دیگر سیارات کهکشان ما که مدتها قبل محل تولد شان را ترک کرده اند، چگونه توسط ماده ساخته شده اند.

وقتی یک ستاره داغ و داغتر میشود، هیدروژنی که تقریبأ کل ستاره را ساخته از طریق همجوشی هسته ای اول به هیلیوم و سپس به تدریج به عناصر سنگین تر تغییر میکند. در داغترین منطقه هسته ستاره عناصر سنگین با هم تعامل می کنند و زمانی که عمر شان تقریبأ به آخر میرسد به سطح ستاره می رسند.

به گفته ببروفسکی انفجار بزرگ یا بیگ بنگ تنها هیدروژن و هیلیوم تولید نمود. عناصر سنگین تر مانند کاربن و اکسیژن فقط بوسیله "پخته شدن" در درون ستاره ها بدست می آیند. عناصر سنگین را " طوریکه ما در زندگی می شناسیم" در تعامل هسته ای درون ستاره ها تولید می شوند.

در این منطقه ستار های به اندازه خورشید در طی 50 هزار سال از عمر 10 میلیارد ساله شان اتم های کاربن خود را با هیلیوم و هیدروژن به بیرون پرتاب کرده اند. در نتیجه  این پرتاب ابر های گازی به فضای اطراف آنها پخش می شوند. این ابر ها بلاخره ستاره های تازه، منظومه های ستاره ای و یا حتی حیات مانند حیات روی زمین را می سازند. ستاره های اندک بزرگتر، ماده سنگین خود را در یک نوع انفجار سنگین بنام ابرنواختر از دست می دهند.

تمام عناصر سنگین روی زمین  در اثر واکنش همجوشی هسته ای درون ستاره های نسل قبلی تولید شده اند(اخترشناسان تمام عناصر سنگین تر از هیدروژن و هیلیوم را  "فلزات" می نامند). ستاره های نامبرده این عناصر را به فضا پخش نمودند و منظومه شمسی ما هم از گاز حاوی همین عناصر سنگینی که در زمین و در انواع حیات روی زمین یافت می شود، ساخته شده است.

آیا اندازه راه شیری را می دانید؟... ادامه مطلب را بخوانید.

اندازه آن با کیلومتر  نمی تواند اندازه گیری شود.واحد دیگری برای اندازه گیری مسافت های بسیار طولانی وجود دارد. این واحد سال نوری است  که مسافت طی شده توسط نور در یک سال است.

می دانیم که نور با سرعت 300 هزار کیلومتر در ثانیه حرکت می کند.در یک سال مسافتی برابر 9 میلیون میلیون کیلومتر را طی میکند.این مسافت را یک سال نوری می گویند.قطر راه شیری صد هزار سال نوری است.خورشید در مسافت 30 هزار سال نوری از مرکز راه شیری قرار گرفته است.

خورشید همچنین به دور مرکز راه شیری می چرخد.یک دور کامل آن 225 میلیون سال طول می کشد.

اگر به دقت به راه شیری نگاه کنیم چند قسمت سیاه در آن می بینیم,اینها مناطقی هستند که ستاره کمتر و گرد وغبار بیشتری وجود دارد.